De geschiedenis herinnert zich alleen de winnaars, en slechts een fractie daarvan. Dat strekt zich uit tot gaming, waardoor het FPS-genre vaak wordt teruggebracht tot een paar opvallende releases per tijdperk. In de loop van de decennia werden veel fantastische FPS-games overladen met aanbidding en vervolgens prompt uit ons collectieve geheugen gewist, en een paar titels konden niet eens genieten van de eerste helft van die reis. Zoals ze zeggen: de tijd is een wrede minnares, en deze meesterwerken bezwijken voor haar zweep.
Persoonlijk hou ik ervan om vergeten shooters van weleer opnieuw te bekijken, vooral degenen die eind jaren '90 en '00 zijn uitgebracht. Omdat de regels van het genre nog steeds werden gecodificeerd, produceerde deze periode veel experimentele FPS-games die in bepaalde opzichten voorop liepen, en veel ervan hebben een AA-charme die meestal ontbreekt in moderne releases.
Ik zeg niet dat deze FPS-games vandaag de dag perfect standhouden, maar ze waren geweldig of baanbrekend voor hun tijdperken of platforms. Dat gezegd hebbende, denk ik dat ze allemaal nog steeds speelbaar en plezierig zijn.
Killzone: Mercenary is een zeldzame Sony FPS-overwinning, verankerd aan een zinkend schip
Eindelijk is er een draagbare shooter van hoge kwaliteit gearriveerd, die er echter niet in is geslaagd de publieke aandacht te trekken.
Met uitzicht op een gebied in Killzone Mercenary
- De enige uitmuntende first-person shooter ontwikkeld voor de PS Vita of PSP.
- Een echte ervaring van AAA-kaliber, geleverd op een draagbare console.
- Superieur aan Shadow Fall.
- Het staat op de PS Vita, een console die snel en stil stierf. Natuurlijk is Killzone: Mercenary vergeten.
Dit kan controversieel zijn – Killzone: Mercenary heeft de beste campagne in de franchise, tenminste als we alles in aanmerking nemen. Begrijp me niet verkeerd, Killzone 2 en 3 zijn over het algemeen superieur als je de hoofdmissies maar één keer wilt voltooien; Mercenary vult zijn korte campagne van 9 niveaus echter aan door secundaire contracten te introduceren die veranderen hoe je de missies opnieuw speelt. Deze eenvoudige toevoeging breidt een verhaal van 5 uur uit naar meer dan 20 uur aan inhoud van behoorlijk hoge kwaliteit.
De PS Vita was nooit populair, waardoor Killzone: Mercenary onmiddellijk in de vergetelheid raakte. Natuurlijk was het een van de meest zichtbare games op de console, maar dat maakt het ook een van de meest herkenbare namen die aan een flop worden gekoppeld. Berucht is dat Sony van plan is de PS Vita Store in juli 2027 te sluiten, zodat al zijn games nog meer ondergewaardeerd, over het hoofd gezien en vergeten worden.
Er zijn manieren om Mercenary te spelen zonder een Vita, maar Guerrilla Cambridge heeft ruimschoots gebruik gemaakt van het touchscreen en het aanraakpaneel aan de achterkant, waardoor je niet echt dezelfde ervaring kunt krijgen. De game paste ook niet perfect bij de kleine thumbsticks van de console, dus we konden Killzone: Mercenary nooit ten volle waarderen.
Realms of the Haunting onderscheidde zich van alle andere first-person shooters toen het debuteerde.
Dat onderscheid bleek zowel een zegen als een last.
Afbeelding via Funbox Media
- Ongelooflijk ambitieus voor zijn tijd.
- Het combineren van avontuur met actie resulteerde in een titel die aanvankelijk geen duidelijk publiek vond.
- Nog steeds beschikbaar op Steam, dus probeer het eens als het interessant lijkt.
De jaren '90 leverden zoveel wilde FPS-games op waar tegenwoordig nauwelijks meer over wordt gesproken, wat logisch is omdat veel van deze projecten archaïsche kenmerken hebben waardoor ze enigszins moeilijk opnieuw te bekijken zijn. Gelukkig definieerde DOOM op de pc de besturing van het genre, waardoor de meeste vroege shooters al die decennia later enigszins herspeelbaar waren.
Realms of the Haunting viel op omdat het weigerde de zoveelste DOOM-kloon te zijn, maar ervoor koos om ideeën uit dat meesterwerk te vernietigen met point-and-click-avonturenspellen. Je speelt Adam Randall, een gewone man die de mysterieuze dood van zijn vervreemde priestervader onderzoekt; Uiteraard leidt zijn zoektocht naar een gotisch landhuis in Cornwall en uiteindelijk tot een multiversumoorlog. Het is allemaal belachelijk; het is allemaal geweldig. Je wordt vergezeld door een helderziende genaamd Rebecca, die zowel als gids als puzzelpartner fungeert.
Door standaardwapens te combineren met occulte wapens, dwingt Realms of the Haunting je om niet alleen je aanvalsstijl aan te passen aan de zwakke punten van een vijand, maar ook om munitie te beheren om situaties te vermijden waarin je met je broek naar beneden wordt betrapt. De game was absoluut enorm qua speelbare inhoud, kennis, puzzels en zelfs FMV's. Hoewel het vooral goede dingen waren, was de campagne niet zo consequent enthousiast als de meeste shooters uit deze tijd, terwijl ze tegelijkertijd veel te enthousiast was vergeleken met avonturengames.
Alien Resurrection arriveerde vóór Halo
De geschiedenis maakt zich niet bijzonder zorgen
buitenaardse wederopstandingsgameplay
- Geëxperimenteerd met een nieuwe besturingslay-out in een consoleshooter voor PS1
- Zeer humeurig en aangrijpend; behoort tot de sterkere Alien-titels
- Het koppelen van een game uit 2000 aan een redelijk gehate film uit 1997 hielp niet. Bovendien was de PS1 in 2000 oud nieuws.
Oké, "meesterwerk" strekt het misschien uit tot Alien Resurrection, maar het is een van de meest "zijn tijd ver vooruit" FPS-games ooit. Voordat Halow de blauwdruk schreef die iedereen zou kopiëren, waren console-shooters geen plezierige aangelegenheden, en zelfs grootheden als GoldenEye 007 en Perfect Dark zijn behoorlijk verouderd. Vergeleken met die all-timers is Alien Resurrection tegenwoordig veel gemakkelijker opnieuw te bekijken, aangezien Argonaut Games het dubbele analoge besturingsschema voorspelde dat de console-releases van het genre in de nabije toekomst zou gaan bepalen.
Zoals alle vooruitstrevende denkers werd Alien Resurrection bekritiseerd en gestraft vanwege zijn vooruitziende blik, alleen nadat de geschiedenis had bewezen dat dit juist was. Met terugwerkende kracht kreeg de PS1-game erkenning vanwege zijn innovatieve besturingsschema, maar het heeft zijn plaats in de gamegeschiedenis nooit echt verstevigd. Halo: Combat Evolved krijgt (en verdient) nog steeds de eer voor het naar een nieuw acceptatieniveau tillen van console-FPS-games, terwijl Alien Resurrection nauwelijks een voetnoot is in de erfenis van het genre.
Tron 2.0 is een meesterwerk dat niemand heeft gespeeld of zich kan herinneren
In wezen hebben we een spel met Tron-thema.
Afbeelding door OpenGames; Bron: Disney
- Het heet Tron. Het zal geen verrassing zijn dat het niet goed presteerde.
- Je kunt het nog steeds ophalen op Steam of GOG. Grijp het nu: GOG biedt het aan voor $ 3,49.
- Een solide titel die goed stand houdt, hoewel je misschien een uur of twee nodig hebt om de schijfgevechtsmechanismen onder de knie te krijgen.
Eerlijk gezegd heb ik een paar keer te vaak over Tron 2.0 gesproken, dus ik aarzelde om het hier opnieuw te vermelden... maar het is briljant en, belangrijker nog, het kan op elk moment door Disney in de vergetelheid worden geraakt.
In lijn met de rest van de franchise is het bestaan van deze game verbijsterend, aangezien Tron in 2003 eigenlijk twintig jaar lang een lijk was geweest. Disney huurde willekeurig Monolith Productions in, een studio die helaas synoniem werd met vergeten FPS-meesterwerken, om een tamelijk AAA-achtig vervolg uit te brengen dat absoluut nergens op sloeg. Daarom past de game perfect bij de Tron-franchise. Van de ontwikkelaars achter The Operative: No One Lives Forever, F.E.A.R. en Blood, had Tron 2.0 strakke vuurgevechten, stijlvolle beelden die de tand des tijds hebben doorstaan, en deden hun uiterste best om in de gevestigde kennis te passen en als een goed vervolg op de film uit 1982 te dienen.
Gelicentieerde games hebben nooit een positieve reputatie gehad, maar begin jaren 2000 was deze op zijn slechtst. De meeste mensen waren niet echt geïnteresseerd in Tron, en ze waren zeker niet op zoek naar een kleurrijke Disney-shooter in een tijdperk dat werd gedomineerd door 'volwassen' games met een militaire esthetiek. Het was de verkeerde markt.
Requiem: Avenging Angel vernietigt cyberpunk met de hemel
Je krijgt wapens, je krijgt engelenkrachten
Afbeelding via Ziggurat
- De kracht van de hemel binnen handbereik. Je hebt ook een jachtgeweer.
- Een pre-Half-Life-game die werd uitgebracht nadat Valve's meesterwerk al was uitgekomen.
Laten we eindigen met misschien wel de meest losgeslagen shooter van eind jaren negentig? Nou ja, conceptueel in ieder geval. Requiem: Avenging Angel combineert het Oude Testament met cyberpunk en werpt jou als een aartsengel die naar een dystopisch hellandschap wordt gestuurd om de demonen neer te halen die zich voordoen als totalitaire heersers voordat ze een ruimtevaartuig bouwen waarmee ze de hemel kunnen aanvallen. Ja, ik weet dat dat absurd ongelooflijk klinkt.
Natuurlijk kan een aartsengel niet alleen met hemelse wapens vechten; nee, ze moeten ook behoorlijk coole engelenkrachten hebben. Daarom kun je het bloed van je vijand koken, ze in zout veranderen, of sprinkhanen oproepen om ze te laten zwermen, en dat is verre van een volledige catalogus van je vaardigheden. Je hebt zelfs bullet time, en Requiem kwam uit vóór The Matrix en Max Payne.
Om eerlijk te zijn is Requie niet zo briljant als het klinkt, omdat de campagne iets te veel leunt op het standaard ontwerp op gangniveau. De gameplay is echter nog steeds behoorlijk leuk en uniek, en soms wil je alleen maar door vijanden heen schieten zonder al te veel afleiding. De game zou het waarschijnlijk beter hebben gedaan als deze was uitgebracht voordat Half-Life opnieuw definieerde wat een FPS zou kunnen zijn.
