Nintendo is een van de meest gevierde videogamebedrijven ter wereld, en een belangrijke reden voor hun bekendheid is het aantal iconische IP’s onder hun riem. Er zijn Mario, Pokemon, Metroid en nog veel meer namen, maar net als de consoles waarop we ze spelen, is elke serie van generatie op generatie veranderd, waarbij sommige op veel drastischer manieren zijn dan andere.
Voor de hand liggende innovaties zoals graphics zijn logisch, maar in veel gevallen kunnen zelfs de meest fundamentele elementen van deze franchises grote herzieningen ondergaan, soms ten goede en soms ten kwade. De sprong van console naar console is altijd een welkome sprong, maar vaak zien we in de games de echte impact, vooral bij de grotere namen die de industrie aansturen.
Mario
Er is altijd een nieuwe manier om te platformen
Mario Bros 1983 springt rond het level
- Super Mario 64 bracht 3D-werelden en analoge input naar de serie.
- De exacte platformprecisie bleef ongewijzigd.
De huidige Mario ziet eruit als een heel andere franchise vergeleken met zijn vroege titels. De meest dramatische herziening vond plaats toen Nintendo overging van de 2D side-scrolling platformgames van de NES en SNES naar de Nintendo 64. Het was daar dat Super Mario 64 analoge bewegingen, een gratis camera en 3D-hubwerelden introduceerde die de hele ervaring naar een hoger niveau brachten.
Vanaf dat moment is de evolutie van de serie nooit meer gestopt. Latere kerntitels zoals Super Mario Sunshine en Super Mario Galaxy bleven gevestigde conventies omverwerpen. Deze golf van innovatie loopt parallel met de vele spin-offs: van partygames tot geliefde kartracers. Hoewel de franchise begon als een eenvoudige platformgame, is de moderne Mario een volkomen onbekende entiteit geworden, maar toch behoudt het het kern-DNA van zijn oorsprong.
Zelda
Het nivelleren van de kerkers
Nintendo-franchise Mario Zelda
- Breath of theWildre stelde zich de open wereldruimte voor.
- Eerdere verschuivingen naar 3D en verschillende stijlkeuzes bleven de serie evolueren.
The Legend of Zelda begon als een simplistisch avontuur op de NES, en vanaf dat moment werden de sequels alleen maar ambitieuzer. A Link to the Past perfectioneerde de kerkerverkenningslus met zijn parallelle lichte en donkere werelden, en Ocarina of Time op de Nintendo 64 herbouwde die structuur vervolgens in 3D, met de introductie van Z-targeting en contextgevoelige knoppen die talloze actie-avonturenspellen later leenden.
Dan is er Wind Waker, dat realisme inruilde voor cel-shaded beelden en de solide basis voor oceaanzeilen, en meest recentelijk heeft Breath of the Wild alle eerdere barrières doorbroken en in zijn eentje de manier veranderd waarop we gamen in de open wereld zien. In veel opzichten denk ik dat The Legend of Zelda heel anders functioneert dan andere Nintendo-franchises, waar iteratief ontwerp veel minder aanwezig is, en Nintendo graag naar de sterren reikt en ziet waar ze terechtkomen.
Metroid
Samus is nooit hetzelfde gebleven
Afbeelding via Nintendo
- Maakte een first-person sprong naar MetroidPrime.
- Innovaties kwamen naast nieuwere hardware.
Net als veel andere 2D-games uit die tijd begon Metroid als een bescheiden actie-avonturenspel dat niet te ver buiten de normen viel. Diezelfde formule werd vervolgens verfijnd met Super Metroid, een game die het Metroidvania-genre verder versterkte, maar pas met Metroid Prime vond de echte evolutie plaats.
Die game introduceerde een first-person-perspectief dat de gameplay en de manier waarop je de omgevingen verkent fundamenteel veranderde, en hoewel veel fans aan de verandering twijfelden, werd het al snel met open armen geaccepteerd. Sindsdien heeft de franchise de deuren opengehouden voor beide soorten ervaringen, en als gevolg daarvan hebben we de beste versies van Metroid gekregen, of ze nu in first-person zijn of meer op de 2D-klassiekers lijken.
Kid Icarus
Evolutie van een NES Side-Scroller naar een 3DS-schietspel
Nintendo-franchise Mario Zelda
- De vluchtmonteurs van de railshooter arriveerden jaren later.
- Deze verandering in toon sloot aan bij de nieuwe ontwerprichting van de game.
Kid Icarus is een serie die grotendeels is vergeten door Nintendo en de bredere gaminggemeenschap, en dat sentiment was in de beginperiode zeker ook het geval. De straffende moeilijkheidsgraad en de afhankelijkheid van precisie zorgden ervoor dat elk moment als een uitdaging voelde, maar na de eerste twee games bleef de franchise bijna twintig jaar inactief, afgezien van een paar cameo's hier en daar.
Toen Kid Icarus: Uprising op de 3DS verscheen, werd de platformactie voor third-person-schieten achterwege gelaten, met rail-shooter-vluchtsegmenten, touchscreen-gerichtheid en een snel, vierde muurbrekend script dat de sympathieke Palutena terugbracht. Het voegde ook aanpasbare wapens toe en een geëvolueerd moeilijkheidssysteem waardoor het nog verder afweek van de oorspronkelijke visie, wat resulteerde in een spel dat minder aanvoelde als een vervolg en meer als een heel ander genre. Als de franchise op een bepaald moment in de toekomst terugkeert, zou ik graag willen zien welke aanpak Nintendo besluit te volgen.
Chibi-Robo!
Losing Itself Over Time
schakel online chibi-robo
- Schaalverschuivingen en instellingswijzigingen.
- De identiteit van de serie vervaagde met daaropvolgende vermeldingen.
Chibi-Robo! is een duidelijk voorbeeld van een serie die zichzelf in iets ergers veranderde. Plug Into Adventure op de GameCube had een duidelijke identiteit: een kleine robot die in het huis van een gezin woonde, klusjes deed en het speelgoed en de bewoners van het huishouden hielp met hun vreemde en soms droevige problemen.
Toen er echter latere inzendingen verschenen, begon de charme te vervagen. Park Patrol verkleinde de reikwijdte en Zip Lash reduceerde het spel verder tot een zijwaarts scrollende platformgame, met weinig van de persoonlijkheid of humor van het eerste spel. Elke generatie verruilde een eigenzinnig avontuur voor een veiliger, meer generiek formaat, waardoor er weinig overbleef van wat de eerste game zo speciaal maakte. Hoewel het misschien cliché is om te zeggen dat alle sequels slechter zijn dan het origineel, geloof ik in dit geval dat de schade veel systematischer was en schadelijker voor de toekomst van de IP.
