Hoewel we niet elk jaar veel nieuwe releases krijgen, is er de afgelopen twintig jaar geen tekort aan games in de open wereld geweest, en wordt de geschiedenis (en onze herinneringen) vaak gedomineerd door GTA 6, Breath of the Wild, Assassin's Creed 2 en The Witcher 3. Voor elke moloch die deel gaat uitmaken van de popcultuur verdwijnt een fantastisch openwereldspel in de ether, gedoemd tot een eeuwigheid van verlatenheid en marginale nostalgie.
Hoezeer ik ook geniet van moderne inzendingen in het genre, de openwereldgames van weleer verschillen zo sterk van de huidige releases dat ze een ander tintje geven. Laten we teruggaan naar de jaren 2000 en begin 2010 om de meesterwerken uit de open wereld te vieren die om de een of andere reden in de vergetelheid zijn geraakt. Soms overkomt dit lot zelfs grote franchises als Grand Theft Auto. Ja, ik ben serieus.
Spoiler: Licentieproblemen en digitale schrapping zijn vaak de reden.
Chinatown Wars is GTA op zijn best en meest vergeten
Weet je nog dat Rockstar excentrieke zijprojecten lanceerde? Ik verlang naar dat tijdperk
gta en meesterwerken uit de open wereld, niemand herinnert zich de Chinatown-oorlogen met Trevor
- Lancering: 17 maart 2009, op de Nintendo DS (volgende poorten verschenen op PSP en mobiele platforms)
- Waarom is het uit het geheugen verdwenen? Het ervaren van Chinatown Wars op de Nintendo DS is essentieel voor de complete ervaring. Bovendien geven spelers over het algemeen de voorkeur aan de volledige 3D-titels boven top-down perspectieven.
Het is duidelijk dat de belangrijkste Grand Theft Auto-titels nooit uit het collectieve bewustzijn zullen verdwijnen, gezien hun status als ongeëvenaarde blockbusters. Desalniettemin is het gemakkelijk om over het hoofd te zien dat Rockstar historisch gezien meerdere games per decennium heeft uitgebracht, soms gericht op een publiek dat geen thuisconsole bezat.
Hoe technisch indrukwekkend het ook was om een 3DGTA op de PSP te proppen, Vice City Stories en Liberty City Stories zijn uiteindelijk slechts uitgeklede versies van de echte deals. Een paar jaar later keerde Rockstar terug naar handheld-gaming met Chinatown Wars op de Nintendo DS, een mechanisch onderscheidend meesterwerk dat volledig op eigen benen staat (en grotendeels vergeten is).
Chinatown Wars, dat teruggrijpt op de oude top-down GTA-games en tegelijkertijd een moderne draai introduceert, is een echte elite-sandbox die volledig op maat is gemaakt voor zijn hardware. Rockstar maakte zelfs slim gebruik van het touchscreen van de DS voor taken als het bedraden van auto's, en het verhaal was volledig origineel en in overeenstemming met de hoge normen van de franchise. Chinatown Wars introduceerde een op de economie gebaseerde minigame voor drugshandel die echt verslavend was, samen met het aanpassen van het gewenste systeem om er een sloopderby van te maken.
Mercenaries: Playground of Destruction was de bom in de open wereld in 2005
Een vergeten spel in een jammerlijk onderbenutte serie
Huurlingen Playground of Destruction die een stad vernietigt
- Release: 11 januari 2006, op PS2 en Xbox
- Waarom wordt het vergeten? Console-exclusiviteit en een vervolg dat plat op zijn gezicht viel, droegen aanzienlijk bij, en EA sloot de ontwikkelaar achter de games in 2009.
Pandemic Studios wist over het algemeen een leuke sandbox in elkaar te zetten, en The Saboteur blijft een van de meest stijlvolle vertegenwoordigers van het genre. Ik had bijna voor dat spel gekozen, maar het is direct verkrijgbaar via de EA-app en Steam, dus "niemand herinnert het zich" lijkt een beetje een te overdreven bewering. Helaas kan hetzelfde niet worden gezegd van Mercenaries: Playground of Destruction, een exclusieve console die vast blijft zitten op de PS2 en Xbox. Was er maar een manier om het spel op een pc te spelen!
Gedropt in een enorme (voor die tijd) versie van Noord-Korea, omarmt Mercenaries volledig de 'sandbox'-structuur, en was in 2005 voorop. In plaats van een strikt pad te volgen, kies je contracten die door verschillende facties worden aangeboden, en ontgrendel je informatie door premies op te sporen, veldcommandanten gevangen te nemen of inlichtingen van rivaliserende groepen te kopen. De game bindt je niet aan één speelstijl, maar moedigt je aan om je doelwit levend te vangen in plaats van dood.
Terwijl je missies voor verschillende facties op je neemt, kun je ze tegen elkaar uitspelen, terwijl je ook de vrijheid hebt om de taken over te slaan die je niet graag doet. Hoewel overtroffen door games als Just Cause, was de vernietiging van de gebouwen van Mercenaries absoluut adembenemend vanwege de hardware en het tijdperk.
Testrit onbeperkt was Forza Horizon vóór Forza Horizon
Een absurd ambitieus racespel in de open wereld
Test Drive Unlimited-promobeelden 2
- Release: 5 september 2006, op Xbox 360, pc, PS2 en PSP (de laatste twee afbeeldingen zijn van de PS2-versie, dus daarom zien ze er wat slechter uit)
- Waarom is het vergeten? Test Drive Unlimited 2 was niet verschrikkelijk, maar het kwam niet echt in de buurt van de magie van het origineel. Het debuut van Forza Horizon uit 2012 stal ook veel van zijn donder. Ten slotte kun je TDU of het vervolg gewoon niet via een digitale winkel kopen, een lot dat de meeste openwereldgames te wachten staat die auto's en muziek in licentie geven.
Het is een tragedie dat de eerste kennismaking van een generatie met de TestDrive-serie Solar Crown zou kunnen zijn, aangezien dat treinwrak uit 2024 de meeste mensen niet zal inspireren om de oudere inzendingen op te sporen. Na ongeveer twintig jaar verschoof de serie naar een open-wereldontwerp met Test Drive Unlimited uit 2006, een game die met succes een brug sloeg tussen singleplayer en multiplayer voordat 'gedeelde wereld' een marketingterm werd. Belangrijker nog is dat Eden Games het Hawaïaanse eiland O'ahu tot leven bracht met schokkend indrukwekkende details voor die tijd.
Als je het vandaag de dag speelt, zijn de beelden op de Xbox 360 en pc meer dan respectabel, vooral omdat Test Drive Unlimited prioriteit geeft aan schaalvergroting boven schijnbaar al het andere. Eden Games heeft tot in de kleinste details ruim 1600 kilometer van O'ahu nagebouwd, waarmee een authentieke speeltuin werd gecreëerd ruim vóór die van Forza Horizon.
Ik zou zelfs zo ver willen gaan om te zeggen dat TDU aanvoelt als een regelrecht prototype voor de Xbox-serie, zij het met een beter tempo als het gaat om het ontgrendelen van nieuwe auto's. In tegenstelling tot Forza Horizon 5 en 6 deelt TDU in de eerste paar uur geen miljard supercars uit, dus ze voelen eigenlijk speciaal aan.
Chauffeur: San Francisco is al tien jaar verdwenen
Een creatief openwereldspel dat ten prooi viel aan de grootste bedreigingen van het genre
Afbeelding via Ubisoft
- Release: 30 augustus 2011, op PS3, Wii, Xbox 360 en pc
- Waarom wordt het vergeten? Licentieproblemen natuurlijk.
Oké, hier is een moeilijke, tenminste als het erom gaat of het bij dit onderwerp past. Voor zover ik weet, herinnert iedereen die Driver: San Francisco heeft gespeeld zich elk moment van de briljantheid ervan, wat logisch is, aangezien het draait om een onvergetelijke gimmick in de open wereld. De game verkocht zelfs beter dan verwacht, wat erop wijst dat veel mensen exemplaren kochten... tot 2016, toen Driver: San Francisco uit de digitale winkels werd gehaald en nooit meer terugkwam.
Het verwijderen van de lijst is ontzettend frustrerend, maar het echte voordeel is dat Driver feitelijk eindigde met San Francisco. Afgezien van een vreselijke 3DS-titel en een op speedboten gerichte mobiele wegwerpactie, koos Ubisoft ervoor om de beste game in de franchise niet op te volgen en nooit meer een vervolg op de thuisconsole uit te brengen. Tegenwoordig is de enige vermelding op Steam Parallelle lijnen, wat beter is dan zijn reputatie, maar niets bijzonders.
Terwijl je in wezen als een zwevende geest speelt, kun je in San Francisco de lichamen van verschillende NPC's bezitten, zodat je van auto naar auto of door de stad kunt springen. Zoals dit absoluut gekke uitgangspunt impliceert, neemt de game zichzelf niet al te serieus, en dat geldt ook voor arcade-gameplay die chaos omarmt over controle of memoriseren. Deze elementen zorgen, samen met andere, voor een stad die levend en levendig aanvoelt, waarbij voortdurend aan de wereld wordt gebouwd, omdat je altijd de wereld van iemand anders binnenstapt.
Outcast dateert van vóór GTA en Morrowind
Niet dat de meeste mensen dat weten
Beeldbron via THQ Nordic
- Release: 25 juni 1999, op pc (uiteindelijk via Second Contact naar PS4 en Xbox gekomen)
- Waarom wordt dit vergeten? Destijds waren er high-end pc's nodig, en het duurde te lang voordat er een goede follow-up kwam. Binnen tien jaar waren de ideeën die het pionierde gemeengoed.
We bespraken GTA's meest over het hoofd geziene game, maar laten we het nu hebben over een meesterwerk uit de open wereld dat jaren vóór GTA 3 het gamen voor altijd veranderde. Hoe primitief het tegenwoordig ook mag lijken, Outcast was anders dan al het andere dat destijds op de markt was en bood een mate van vrijheid met een open einde die nog niet eerder op deze schaal was gezien. De kaart speelt zich af op de buitenaardse planeet Adelpha en is opgesplitst in verschillende, enorme open gebieden die met elkaar zijn verbonden door oude portaalpoorten genaamd Daokas; belangrijker nog: na de tutorial was elke regio/portal toegankelijk.
Als ik er nu op terugkijk, waren de systemen van Outcast niet alleen voorop, maar sommige voelen nog steeds modern aan. Je had NPC's met dagelijkse routines, contextuele dialoog om spelers te begeleiden tijdens speurtochten, en zelfs een reputatiesysteem dat de reactie van de wereld op de hoofdrolspeler beïnvloedde. Omdat het verhaal draaide om een bezettingsleger, vervulden regio's in die context een bevoorradingsfunctie, en de bevrijding ervan had rechtstreekse gevolgen voor de indringers.
Outcast gebruikte een aangepaste voxel-engine die veel realistischere beelden en scherptediepte opleverde dan de norm... samen met de introductie van een hardwareknelpunt waardoor het spel relatief in de vergetelheid raakte.
