De PlayStation 2 heeft een speciaal plekje in de harten van zoveel mensen, inclusief mijzelf. Het Sony-gigant is niet alleen de best verkochte console, maar beschikt ook over de sterkste videogamebibliotheek aller tijden, en games uit de open wereld vormen een groot deel van deze erfenis. GTA, Spider-Man 2, Mercenaries, Bully, Gun en The Getaway waren allemaal gigantische PS2-releases die de toekomst van het genre hielpen definiëren en vormgeven, en zichzelf daarmee tot legendes aller tijden maakten.
De PS2 is op dit moment echter 26 jaar oud en de tijd is een absoluut slechte minnares. Wat ooit beperkingen oplegde en conventies herschreef, is nu verouderd en, eerlijk gezegd, onspeelbaar. Hoewel veel van de releases uit dit tijdperk de tand des tijds hebben doorstaan, zijn de meeste PS2-games in de open wereld slecht verouderd, een gevolg van de relatieve kinderschoenen van het genre destijds en de snelle expansie.
Ik denk nog steeds dat al deze games hun lagere punten verdienen, ook al zijn ze in 2026 niet leuk om te spelen.
Ik heb het ook niet over letterlijk onspeelbare games, maar eerder over PS2-klassiekers die tegenwoordig moeilijk opnieuw te bekijken en te genieten zijn (in deze vorm).
Grand Theft Auto 3 is de belangrijkste onspeelbare openwereldgame ooit
De makers verouderen vaak het meest opvallend.
gamer koopt een gebruikt exemplaar van gta 3 en vindt een verrassing in de koffer
- De historische titel van Rockstar vormde in wezen het sjabloon voor games in de open wereld, en de weergave van Liberty City voelde enorm aan toen deze werd gelanceerd.
- Vice City en San Andreas van Rockstar overtreffen het allebei als PS2-openwereldervaringen en bieden een veel grotere herspeelwaarde, vooral San Andreas.
- De screenshots komen voornamelijk uit de geremasterde editie; de originele PS2-versie was, zoals verwacht, van een lagere visuele kwaliteit, hoewel het verschil niet enorm is.
Nu het dertien jaar wachten op GTA 6 in november dreigt te eindigen, lijkt het feit dat Rockstar tijdens het PS2-tijdperk 5GTA-games publiceerde ongelooflijk, vooral naast andere geweldige releases zoals Bully, Midnight Club 3 en The Warriors. Van alle PS2-games van Rockstar was GTA 3 ongetwijfeld de meest baanbrekende, en het succes ervan was de speerpunt van de hausse in de open wereld. De vrije vorminteractiviteit van Liberty City was destijds als niets anders, en je had echt het gevoel dat je overal heen kon gaan en alles kon doen.
De charme van GTA 3 begon te vervagen toen Vice City en San Andreas werkelijkheid werden, en aan het einde van de consoleversie leek het al klein. De originele PS2-versie heeft te veel frustrerende elementen om tegenwoordig de moeite van het spelen waard te zijn; het checkpoint-systeem is waardeloos, het stuur en de camera vallen voortdurend uit elkaar en de auto's voelen absoluut gewichtloos aan. Factie-NPC's worden aan het einde van het spel ook zo agressief dat reizen door hun territorium een doodvonnis wordt, waardoor je beperkt waar je heen kunt.
Gewoon omdat er te veel van de PS2 werd gevraagd (en het gewoon niet zo goed was)
De serie begint met Just Cause 2
Rico in Just Cause (pc)
- Just Cause, uitgebracht in september 2006, kwam uit aan het einde van de levensduur van de PS2 en de ambitie ervan was voor iedereen duidelijk zichtbaar.
- Zelfs de pc- en Xbox 360-versies zijn in 2026 niet de moeite waard om te spelen, laat staan de veel inferieure PS2-release.
Ik hou van Just Cause, en ik denk dat veel mensen er hetzelfde over denken. Wanneer iemand deze games echter bespreekt, slaan ze bijna altijd het origineel uit 2006 over ten gunste van het onmiddellijke vervolg, een praktijk die klinkt maar eigenlijk niet oneerlijk is. Begrijp me niet verkeerd, Avalanche heeft een ongelooflijke prestatie geleverd door een eiland-sandbox tot leven te brengen die is ontworpen om moedwillige vernietiging mogelijk te maken, en daarmee de meest ambitieuze open-wereldtitel van dat moment te creëren.
Soms gaat de ambitie simpelweg verder dan wat feitelijk mogelijk is, en Just Causes eiste simpelweg te veel van een zes jaar oude console die op het punt stond in de wei te worden gezet. Om zelfs maar op de PS2 te kunnen draaien, moest de trekkingsafstand zo worden ingekort dat deze niet meer bestond, en dat resulteerde nauwelijks in een speelbare framerate. De wereld was groot maar leeg, en lang niet zo leuk om op te blazen als in Mercenaries: Playground of Destruction of The Incredible Hulk: Ultimate Destruction, laat staan Just Cause 2. Zelfs de enterhaak begon pas leuk te worden in het vervolg.
Speel Just Cause uiteraard niet op de PS2, maar niemand in 2026 zou toch voor die versie kiezen. Geen van de andere versies houdt echter stand, omdat de game gewoon te ruw is aan de randen. Ik heb de afgelopen jaren de pc-versie gespeeld en het voelde alsof ik een proof of concept speelde dat uiteindelijk uitmuntendheid zou opleveren. Ga in plaats daarvan voor Just Cause 2 of 3.
Yakuza zonder Kiwami verandert Kamurocho in Jank Central
De Engelse dub is echter onbedoeld hilarisch
Yakuza 2006 Kiryu-gevecht
- Yakuza was een verademing in 2005.
- Het verhaal was en is nog steeds geweldig. Hetzelfde kan niet van vrijwel al het andere worden gezegd.
- Yakuza Kiwami is een miljoen keer beter, en het is niet eens een van de betere games in de franchise.
Hoewel dit niet altijd het geval is, maken remakes hun voorgangers vaak overbodig als ze in wezen dezelfde ervaring bieden, maar dan beter. Yakuza is misschien wel het meest voor de hand liggende voorbeeld, aangezien er geen reden is om het te spelen als Yakuza Kiwami bestaat. Er is een reden waarom de franchise pas in het PS3- en PS4-tijdperk een wereldwijde sensatie werd: de PS2-originelen hebben veel groeipijnen.
Vanaf het begin was Yakuza's bepalende kenmerk – fantastisch karaktergedreven schrijven – aanwezig, evenals de focus op relatief kleine maar dichte stedelijke omgevingen in uitgestrekte werelden. De beat 'em up-gevechten waren ook vrij uniek voor die tijd, aangezien PS2-openwereldgames over het algemeen teleurstellende gevechten kenden. De positieve punten waren sterk genoeg om de vele negatieve punten te rechtvaardigen, terwijl er geen veel betere versie beschikbaar was.
Waarom zou iemand tegenwoordig nog genoegen nemen met de desoriënterende vaste camera, voortdurend ladende schermen, nauwelijks bruikbare lock-on en ongepolijste gameplay? Die-hard fans willen Yakuza misschien eens bekijken om te zien waar het allemaal begon, maar ik kan me niet voorstellen dat te veel mensen zich in de verleiding zullen voelen om voor een volledige playthrough te gaan. Eerlijk gezegd is de westerse dub misschien de enige reden om Yakuza opnieuw te bezoeken, alleen al om Mark Hamill de stem van Majima te horen.
Shadow of the Colossus is de beste PS2-game die je niet opnieuw moet spelen
Tenminste, niet de originele versie
Dwaal door de schaduw van de Colossus (PS2)
- Een sfeervol, minimalistisch epos dat de PS2 tot zijn breekpunt bracht.
- Een artistieke prestatie die weinig gelijken kent.
- Soms loopt Shadow of the Colossus zo slecht dat het op een diavoorstelling lijkt.
Shadow of the Colossus is zonder twijfel een van de beste games van de jaren 2000, maar ondergaat hetzelfde lot als Yakuza en Just Cause. Als er letterlijk geen andere manier was om het te spelen, zou ik het PS2-meesterwerk van Team Ico aan sommige mensen aanbevelen, zolang ze maar begrijpen waar ze aan beginnen. Gelukkig zijn er nog twee andere manieren om dit verhaal te beleven: een PS3-remaster die beter draait of een trouwe PS4-remake.
Hoewel de wereld doelbewust verstoken is van leven, doet Shadow of the Colossus zijn naam eer aan met zijn adembenemende Colossi, die in feite bazen op Dark Souls-niveau zijn in een game uit 2005. Hun omvang was zo adembenemend dat de PS2 erdoor stikte in zijn wanhopige strijd om ze te dragen. Nu de framerate moeite heeft om de drinkleeftijd te bereiken, wordt de op precisie gebaseerde platformactie waaruit zoveel van de Colossi-ontmoetingen bestaan, een oefening in frustratie die een overigens unieke ervaring ondermijnt.
DRIV3R overtreft zijn reputatie, maar blijft in bepaalde aspecten onspeelbaar
Het rijgedrag is echter solide
Rijden in Istanboel met Driv3r
- DRIV3R werd haastig uitgebracht, en dat is te zien
- Het rijgedrag van de auto en het verkennen van de open wereld blijven zeer plezierig
- De bewegingen te voet en het vuurgevecht zijn zo slecht dat de missies onspeelbaar aanvoelen.
In de nasleep van GTA 3 probeerde elke uitgever op de hype-trein te springen, en Atari dacht dat Driver de perfecte match zou zijn. Zoals we bij San Francisco en zelfs bij Parallel Lines hebben gezien, zou de serie kunnen overgaan in een modern openwereldontwerp, zolang Atari de productie van een game niet overhaastt en ervoor zorgt dat deze een GTA-skin draagt. DRIV3R was een leerzame ervaring.
Nu zal ik zeggen dat het rijgedrag van de DRIV3R indrukwekkend is voor die tijd, veel beter dan de meeste van zijn tijdgenoten. Helaas bevat de campagne veel te veel secties te voet of vuurgevechten, die beide lijden aan vreselijke besturing die een verder fatsoenlijk verhaal teniet doet. DRIV3Ris is nog steeds speelbaar, zolang je maar de wereld rond rent en de daadwerkelijke missies negeert.
Hoeveel mensen zullen uiteindelijk in 2026 een open-wereldgame voor de PS2 opstarten, alleen maar om een tijdje in die wereld te kunnen bestaan?
